Een doodgewone dag
"Het is een doodgewone dag als ik met de auto boodschappen ga doen. Ik rijd op een rotonde af, rijd hooguit 30 km/u, zat niet te bellen, had niks gedronken en goed gekeken toen ik rechtsaf sloeg. Een enorme klap. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en zet mijn auto stil. Ik ren terug naar de rotonde. Op de grond zie ik een man liggen. Als ik dichterbij kom, zie ik dat er bloed uit zijn oren komt. Er is een verpleegkundige in de buurt die zich over de man ontfermt. Meer mensen komen helpen en ik vraag of iemand al heeft gebeld. Niet, dus ik bel 112."
Eén groot vraagteken
"De hele toestand is één groot vraagteken voor me, maar het is wel hartstikke mis. De man ligt roerloos op de grond. Ik weet nog dat er een buurvrouw langskwam, die vroeg: 'wat doe jij hier?' Ik wist het zelf niet. De politie kwam, een ambulance volgde al snel. De man werd meegenomen. En ik moest in een koffietent op de politie wachten, terwijl ik nog steeds geen idee had van wat er was gebeurd. Voor mijn gevoel is die man uit de lucht komen vallen. Ik heb ook echt letterlijk omhooggekeken of dat kon. Misschien was die man wel glazenwasser en gevallen van een van de hoge huizen die vlak bij de rotonde staan? De politie kijkt in mijn auto, in mijn telefoon en ik moet een alcoholtest ondergaan. Ik ben in shock."
Strafrechtadvocaat
"Het koffietentje gaat sluiten. Ik zit daar nog, te wachten op de verkeersrecherche, maar hoor dat ze later bij ons thuis komen. Mijn zoon komt me halen, terwijl mijn auto daar blijft. Er is geen enkele schade, niet aan mijn auto en niet aan de fiets van de meneer, maar mijn auto blijft daar. Mijn hele leven staat op zijn kop. Als de politie rond zeven uur mijn auto komt terugbrengen, vraag ik wat ik moet doen. Bel je autoverzekeraar is het advies. De volgende dag ga ik op de fiets naar de rotonde. Ik snap nog steeds niet wat er gebeurd kan zijn. Een ochtend daarna komt de politie weer bij ons thuis. De man is overleden en de aanklacht wordt 'dood door schuld'. Ik moest maar een strafrechtadvocaat gaan zoeken."
Repeterende langspeelplaat
"Het is zaterdag. Dat weekend heb ik opgeschreven wat er in mijn beleving was gebeurd. En ik bel een strafrechtadvocaat. Op maandag zou ik door de politie worden gebeld, maar dat gebeurt niet. Ik bel nog een keer met mijn verzekeraar. Het spookt constant door mijn hoofd. Die man was helemaal niet zo oud. Wat nou als hij kostwinner was? De verzekeraar kan me niet helpen. Ze hebben geen informatie. Intussen laat het me niet los. Wie was die man? Hoe oud was hij? Ik kon echt niet naar mijn werk en ben naar de huisarts gegaan. Ik had familie en vrienden om me heen, kon mijn verhaal kwijt, maar was een wrak. Ik voelde me net een repeterende langspeelplaat. Dank aan mijn huisarts voor het luisterende oor."
Vier maanden onzekerheid
"Ik heb vier maanden in onzekerheid gezeten. Vier maanden waarin ik niks van de politie hoorde. Via allerlei wegen heb ik geprobeerd om meer informatie te krijgen. Ik wilde ook graag contact met de familie. Ik wilde zo graag aangeven dat ik het heel erg vond dat dit was gebeurd. Ik wist niet hoe het was gebeurd, maar ik zat in die auto. Ik wilde mijn spijt betuigen. Uiteindelijk ben ik na vier maanden verhoord. Die middag ervoor gaf de politie aan dat er geen sprake was van dood door schuld, maar geen voorrang verlenen. Wat bleek? Op de dag van het ongeluk was de weg afgesloten, maar het fietspad niet. Dat waren ze vergeten. De politie heeft diezelfde dag met mijn auto de route nog eens afgelegd. Ook toen reed er een fietser op het fietspad, maar die reed voor de auto, zodat de politie de fietser wel in het vizier had. Kort gezegd waren de omstandigheden op de dag van het ongeluk niet goed, waardoor ik de fietser niet kon zien, maar dat is mij nooit verteld."
Contact met nabestaanden
"De nabestaanden wilden contact met mij. Ze wilden weten wie de veroorzaker was, maar ze wilden mij ook ontschuldigen. Ze hadden er vrede mee en wilden de situatie van hun (pleeg)vader uitleggen. Ik was zo blij dat zij ook met mij in gesprek wilden. Dat gesprek was emotioneel, maar ook heel helend. Ze hebben op een goede manier afscheid van hun vader kunnen nemen en zijn organen kunnen doneren. Het ongeluk zal altijd bij me blijven, maar ik hoef niet meer met een schuldgevoel rond te lopen. En natuurlijk had ik graag eerder gehoord dat er geen sprake was van dood door schuld."
Ik kan weer verder
"Ik vertel mijn verhaal tijdens dit PPS Congres, omdat ik iedereen wil wijzen op Perspectief Herstelbemiddeling. Als Perspectief er niet was geweest, was het gesprek met de nabestaanden er niet geweest. Ik heb, net als de nabestaanden, een voorgesprek gehad. Alleen dat is al van zoveel waarde dat ik hoop dat de naam bij jullie blijft hangen. Als een van jullie ooit een telefoontje krijgt van een veroorzaker, slachtoffer of nabestaande verwijs dan naar Perspectief. En onderzoek of er aan de andere kant ook behoefte is aan contact. Het heeft mij zoveel goed gedaan. Contact helpt echt. Ik kan weer verder!"
Wat doet Perspectief Herstelbemiddeling?
Yvanka op den Kelder is bemiddelaar bij Perspectief Herstelbemiddeling. Ze heeft contact met daders, veroorzakers, slachtoffers en nabestaanden. Tijdens het PPS Congres benadrukt ze dat een (verkeers)ongeval ook op emotioneel vlak veel gevolgen kan hebben. "Eén ongeluk zet veel levens op zijn kop. Bij ons melden zowel veroorzakers als slachtoffers (en/of hun nabestaanden) zich. Er kunnen veel verschillende redenen zijn waarom ze contact willen met de andere partij, maar ze zitten vaak vooral met vragen. Wat is er gebeurd? Ze willen een puzzel leggen en krijgen 'm zonder die ander niet compleet. Uit het verhaal van Sandra blijkt dat ook 4,5 jaar na een ongeluk emoties nog een grote rol spelen. Ik heb pas een bemiddeling gedaan bij twee slachtoffers met zwaar letsel. Zij wilden, net als bij Sandra, meegeven dat ze niet boos zijn. Ook zij wilden de veroorzaker graag ontschuldigen. Andersom heeft een veroorzaker behoefte om te horen wat hij/zij heeft veroorzaakt en over de impact van een ongeluk. Het kan ook voor nabestaanden helend werken om de mens achter de veroorzaker te leren kennen."
Op de website kun je meer ervaringen lezen van deelnemers die met elkaar in gesprek zijn gegaan.