Het is een gewone maandag in mei. Klokslag half drie. In ons bedrijfsrestaurant staan een stuk of vijftien tafels klaar. Met pen en papier. Ik merk dat ik een beetje gespannen ben. Heb geen idee wat me te wachten staat. Na het aftellen mogen we beginnen. 3, 2, 1: go!
Er klinkt geritsel van papieren. Het examen bestaat uit negen opgaven, met in totaal 22 vragen. Leuke vragen, gekke vragen, moeilijke vragen en soms zelfs onmogelijke vragen. Maar één ding staat voorop: voor dit examen kun je niet zakken, meedoen is slagen!
Die laatste zin staat vetgedrukt op het eerste velletje van het examen. Ik vind dat eigenlijk een beetje raar, want ik doe toch niet alleen voor de lol mee. Maar een uur later, als ik mijn pen weer neerleg, snap ik het wel. Samen met veertien collega’s doe ik mee aan het Klimaatexamen. Dat is geen schoolexamen waarvoor je wekenlang moet blokken. Het gaat ook echt niet om zakken of slagen. Integendeel, het is een leuke en vooral laagdrempelige manier om je eigen kennis te testen én bij te spijkeren.
Het allerleukste vind ik zelf dat het examen mij aan het denken heeft gezet. Over mijn rol, als consument bijvoorbeeld. Koop ik niet te veel (nieuwe) kleding? Kan ik niet eens minder vlees gaan eten of echt vegetariër worden? En wat te denken van mijn rol als ouder. Geef ik wel het goede voorbeeld? Wat voor wereld laten we achter voor onze kinderen en kleinkinderen? Kan ik meer doen om ons klimaat te redden?
Ik ga in dit blog natuurlijk geen vragen verklappen of antwoorden prijsgeven. Maar een paar regels uit de samenvatting kan wel. Sterker nog, die laatste zinnen van de samenvatting geven precies mijn gevoel na afloop weer. Want als mens speel je inderdaad meerdere rollen. En of het nou als ouder of als werknemer is, op elke positie kun je directe impact maken. ‘Als we mensen op de maan kunnen zetten en binnen zes maanden een vaccin tegen corona kunnen ontwikkelen, dan kunnen we nu ook kiezen voor ander gedrag. En voor een economisch systeem dat klimaatverandering niet versterkt, maar juist stopt. We moeten nu acteren, organiseren en veranderen. Niet morgen, maar vandaag.’ Ik ben overtuigd! Door één uur op een gewone maandagmiddag in mei. Nu jij nog!?
Miranda de Groene is redacteur bij het Verbond van Verzekeraars